Gdy tracił wzrok, latami śnił po nocach, że znów operuje. Dotąd pamięta pierwszy dzień, gdy uczył się chodzić z biała laską. Płakał na widok niewidomych dzieci na stołówce w Laskach. Choroba doprowadziła go do momentu, gdy chciał wszystko definitywnie zakończyć. Dziś mówi, że osiągnął w życiu sukces.
- Czy jestem szczęśliwy? To może za dużo powiedziane - przekonuje, gdy siadamy za warcabnicą.
Odwiedzam więc doktora w jego góralskim domu na Kowańcu i zaczynamy partyjkę. Jako nowicjusz wiem, że jestem na straconej pozycji, choć w odróżnieniu od partnera widzę wszystko doskonale. Zaczynamy rozmowę. Wkrótce zasady gry schodzą na drugi plan. Ważniejsze jest to jak żyć, jak się nie poddawać, jak znaleźć sens, gdy świat się wali.
- Rozpacz nic nie daje. Staram się nie myśleć o tym, co przeszedłem, tylko o celu, do którego dążę - przyznaje Stanisław Rokicki.
Rozmowa schodzi na poważniejsze tematy - o miłości (chętnie), o poświęceniu (niechętnie). O Bogu (jeśli jest), religii (czy coś daje). A w międzyczasie tracę kolejne kamienie.
Józef Figura
Nie lubisz oglądać, a chcesz tylko posłuchać tej rozmowy? Wejdź na podcast:
