Czarny szlak wzdłuż torów kolei na Gubałówkę to zimą wyzwanie, na które nie przygotuje was żadna siłownia. Choć to trasa krótka i teoretycznie łatwa, przy obecnym oblodzeniu zamienia się w lodową rynnę. Turyści zamiast iść, uprawiają ekstremalną wspinaczkę na rękach, kurczowo trzymając się ogrodzeń i lin.
Zima pod Tatrami pokazała swoje najmniej bezpieczne oblicze. Podejście pod Gubałówkę, które latem zajmuje przeciętnemu turyście około 40 minut, teraz stało się areną walki o przetrwanie. Powierzchnia szlaku przypomina lodowisko, na którym klasyczne buty trekkingowe - o miejskim obuwiu nie wspominając - całkowicie tracą przyczepność.
O ile wejście na szczyt przypomina mozolną wspinaczkę, o tyle schodzenie w dół dostarcza obserwatorom (choć niekoniecznie uczestnikom) sporej dawki czarnego humoru. Grawitacja w połączeniu z wyślizganym śniegiem i roztopowym błotem tworzy mieszankę wybuchową.
Większość schodzących porzuca próby zachowania pionowej postawy już po pierwszych kilku metrach. "Zabawne" ewolucje, piruety i lądowania w śnieżno-błotnej mazi to standard.
- To nie jest spacer, to jest walka o honor. Po dziesiątym upadku przestajesz się otrzepywać, po prostu czekasz, aż zjedziesz do samego Zakopanego - śmieje się jedna z turystek, której spodnie dawno straciły swój pierwotny kolor.
e/s
