Sierpień pani Barbary

Podczas okupacji jej rodzina mieszkała w podwarszawskich Laskach. 31 lipca 1944 roku na ramie roweru (!) ze starszą kuzynką zabrała się do Warszawy. Wiedziała już po co, ale nie zdawała sobie sprawy, jak okrutne mogą to być przeżycia. Był 1 sierpnia, godzina "W" na Powiślu, pierwsze strzały, pierwsi ranni, pierwsi zabici - była sanitariuszką...Kiedy wiele dni później Powstanie upadało, rodzina była rozproszona, była niepewność o losy bliskich. Miała wsparcie brata, choć niewiele starszego, no i matki, szukającej wciąż ciężko rannego męża w najgorszym miejscu Powstania, czyli na Starówce.... Ale ojciec, dowódca odcinka w Baszcie ciężko ranny 25 września, dwa dni później został wyprowadzony z Mokotowa w cywilnej kolumnie. Wam pozostała ewakuacja ze Starówki kanałami; dziś już nie chce o tym rozmawiać. Patrzy na swoje Tatry i z uśmiechem przeżywa każdy dany jej dzień...

Pozostał jednak w pamięci pani Barbary wiersz, który kiedyś napisała:
SIERPIEŃ 1944
Pseudonimy - Żbik i Sarenka - wcześniej nigdy się nie spotkali...
Stanowisko niby obojętne - noc,
tym czarniejsza, że to Powstanie.
Tym czarniejsza, że niebo sierpnia, niebo gwiazd.
Pocałunki - tak nagłe, że nie wiadomo -
czy to gwiazdy spadające - czy serie z Parabellum.
Czy to miłość .....?
Rano już ich nie było...
Pod gruzami błysnęła obrączka zgnieciona -
Nie weszłaby na palec...
A - pamiętasz artylerię przeciwlotniczą w nocy -
lecące w górę złote koraliki...
jak fontanna, jak bańki w szklance.....

js/