- Szukając pomocy trafiłam do szpitala w Nowym Targu, tam skierowano mnie na psychiatrię. Pobyt nie trwał długo, ledwie pięć dni. Ale było to straszne doświadczenie. Nie pojmuję, jak można było skazać mnie na takie cierpienie- napisała w liście do redakcji Sylwia Mensfeld-Leja.
To jego treść:
Mimo że trzykrotnie wymieniałam leki podtrzymujące moją stabilność, przez pięć dni mi ich odmawiano. Także leków na nadciśnienie. Odczuwałam jeszcze większy dyskomfort, to była gehenna. Potworne pobudzenie wewnętrzne dosłownie zwaliło mnie z nóg. Nie miałam siły by zwlec się z łóżka.
Przez cały pobyt w szpitalu nie byłam w stanie przełknąć kęsa jedzenia, kręciło mi się w głowie i było mi słabo. Gdy mój ból szukał ujścia próbowałam rzucić drewnianym przedmiotem o podłogę Wtedy poczułam na swoich plecach brutalne dłonie sanitariusza. Popychał mnie mocno idąc przez korytarz, potem zapiął w pasy. Byłam nikim. Dziś jednoczę się z innymi pacjentami, którzy na własnej skórze odczuli to co ja.
Doktor Konarska w gabinecie powiedziała mi wprost: znajdź sobie normalny zawód. Zapytałam, normalny to znaczy jaki? Usłyszałam: jakikolwiek, byleby inny. Z rozmów z nią wiem, że uważa asystentów zdrowienia za osoby słabe, niekompetentne i niezdolne do pożytecznego działania.
Dziś, kilka miesięcy później, wciąż nie mogę zrozumieć, jak można tak okrutnie traktować człowieka, który z powodu osobistej tragedii jest w żałobie? Jak można skazać go na dodatkowe fizyczne i psychiczne tortury? Chcę, aby ci, którzy mienią się lekarzami usłyszeli, że zamiast leczyć - niszczą.
Sylwia Mensfeld-Leja
